Tarczyca odpowiada również za gospodarkę wapniowo-fosforową będącą ważnym czynnikiem pracy ludzkiego organizmu. Prawidłowo funkcjonująca tarczyca powinna wydzielać hormony w ilościach indywidualnie dostosowanych do potrzeb organizmu. Właściwą pracę tarczycy nazywamy eutyrezą.
W sytuacji wahań na którąkolwiek ze stron, czyli podczas wytwarzania przez tarczycę zbyt dużych ilości hormonów, bądź ilości zbyt małych dochodzi do zaburzeń tarczycy zwanych proporcjonalnie do przypadłości nadczynnością tarczycy lub jej niedoczynnością. Nadczynność tarczycy to zaburzenie objawiające się zbyt dużym wydzielaniem przez narząd tarczycy, hormonów.

Nadczynność tarczycy

W sytuacji wahań na którąkolwiek ze stron, czyli podczas wytwarzania przez tarczycę zbyt dużych ilości hormonów, bądź ilości zbyt małych dochodzi do zaburzeń tarczycy zwanych proporcjonalnie do przypadłości nadczynnością tarczycy lub jej niedoczynnością. Nadczynność tarczycy to zaburzenie objawiające się zbyt dużym wydzielaniem przez narząd tarczycy, hormonów.

Pierwsze objawy nadczynności tarczycy (podobnie jak astygmatyzmu czy nerwicy) są ciężko rozpoznawalne z powodu często błędnego przypisywania ich do zupełnie innych chorób. Dopiero dłuższa obserwacja objawów chorobowych oraz specjalistyczne badania mogą potwierdzić słuszność diagnozy, iż dana osoba cierpi na nadczynności tarczycy. Najczęstszymi objawami nadczynności tarczycy są: powiększone guzki tarczycy, znacznie przyspieszona praca serca, nadpobudliwość, widoczne osłabienie mięśni, a w niektórych wypadkach wystąpienie biegunek. Wszelkie objawy nieprawidłowego funkcjonowania tarczycy, czyli wytwarzania niewłaściwych wielkości hormonów ustępują po zrównoważeniu gospodarki hormonalnej.

Objawy nadczynności tarczycy

W przypadku braku możliwości zrównoważenia stężenia hormonów w organizmie człowieka może dojść do poważnych powikłań objawiających się znacznie widocznymi i powiększonymi tzw. wolami tarczycowymi. One z kolei są objawem choroby ściśle związanej z nadczynnością tarczycy, z chorobą Gravesa-Basedowa. Powoduje ona wzrost komórek tarczycowych wywołany przez autoprzeciwciała. Poza tym nadczynność tarczycy ma znaczący wpływ na problemy z regulacją cyklu miesiączkowego, a w czasie ciąży może mieć wpływ na dziecko. W przypadku nadczynności tarczycy w okresie ciąży dzielimy ją na dwa rodzaje: te wywołane chorobą tarczycy (nadczynnością) oraz te spowodowane pracą łożyska wytwarzającego hormon HCG. Hormon ten jest zbliżony do hormonu produkowanego przez tarczycę – TSH, który odpowiada właśnie za wydzielanie hormonów.

Hormon TSH

Zaobserwowanie pierwszych objawów nadczynności tarczycy to pierwszy sygnał do przeprowadzenia specjalistycznych badań. Do podstawowych należą badania poziomu hormonu TSH, z kładzeniem nacisku na badanie FT3 oraz FT4. Jeśli wyniki ukierunkowują lekarza, co do podejrzenia, iż nadczynność tarczycy może u badanej osoby wystąpić, to wówczas należy wykonać badanie USG określające stan narządu tarczycy. Penetracja ta może wykazać zmiany zapalne w obrębie tarczycy oraz umiejscowione na niej guzki. W przypadku wykrycia jakichkolwiek zmian potrzebna jest dalsza diagnostyka i przeprowadzanie badań laboratoryjnych. Ma to na celu potwierdzenie stanu zapalnego lub określeniem rodzaju guzków (ich wielkości, toksyczności).

Leczenie

Leczenie nadczynności tarczycy polega z jednej strony na zahamowaniu wytwarzania hormonów tarczycy dzięki wprowadzeniu leczenia farmakologicznego, a z drugiej strony na zniwelowaniu powstałych już skutków działania zbyt dużej ilości produkowanych przez tarczycę hormonów. Wymaga to również zastosowania farmaceutyków, innych aniżeli w pierwszym przypadku leczenia. W specyficznych przypadkach potrzebna jest interwencja chirurgiczna np. w przypadku usunięcia woli tarczycowych.

Pamiętać należy o regularnym wysiłku fizycznym – wzmiacniając mięśnie (na przykład poprzez ćwiczenia 6 WEIDERA), uodparniasz układ odpornościowy.

Nadczynność tarczycy – objawy

W przypadku nadczynności zaburzenie nieleczone może doprowadzić do poważnych chorób, z której naczelną jest choroba Gravesa-Basedowa.
W przypadku złej pracy tego hormonu dochodzi do zaburzeń wydzielania wielkości hormonów objawiającym się nadczynnością lub niedoczynnością tarczycy. W przypadku nadczynności zaburzenie nieleczone może doprowadzić do poważnych chorób, z której naczelną jest choroba Gravesa-Basedowa. Znacznie widocznymi objawami zachorowania są wole tarczycowe, czyli duże wole w okolicach umiejscowienia tarczycy, które w groźnym przebiegu choroby mogą wpłynąć min. na wygląd oczu (tzw. wytrzeszcz oczu).

Nadczynność tarczycy

Podstawowymi objawami nadczynności tarczycy jest zwiększona ilość wydzielanych przez tarczycę hormonów. Pierwsze objawy rozpoznawalne są, jako nienaturalny stan, w którym może pojawić się zwiększona potliwość, zwłaszcza w nocy; silniejsze kołatanie serca bez przyczyn nerwicowych; pojawiające się nagle duszności; wzmożona nerwowość oraz brak bariery ochronnej na stres; ogólne złe samopoczucie z kładzeniem nacisku na brak chęci do wysiłku fizycznego; niczym nieukierunkowane drżenie rąk. Objawy nadczynności tarczycy mogą oddziaływać na organizm człowiek poprzez wpływ na jego prawidłowe funkcjonowanie. Hormon tarczycy, który jest produkowany w niewłaściwych wielkościach norm zaburza min. miesiączkowanie u kobiet, hamuje wzrost, a w przypadku dzieci działa w odwrotny sposób – powoduje przyspieszenie wzrostu.

Hormon tyroksyny i trójjodotyroniny

Ogólnie pod pojęciem nadczynności tarczycy kryje się zwiększone wytwarzanie hormonu tyroksyny i trójjodotyroniny. Samo umiejscowienie narządu tarczycy, jakim jest górna partia szyi, zaraz pod skórą sprawia, że pierwsze objawy nadczynności tego narządu można łatwo zauważyć. Podczas nadproduktywności nieznacznie lub w późniejszym czasie bardzo znacząco, tarczyca powiększa się, co jest możliwe do stwierdzenia już w badaniu palpacyjnym. Do najczęstszych objawów chorobowych należą również znaczące problemy ze snem przeradzające się w bezsenność. Zaburzenie ma także negatywny wpływ na siły witalne znacznie osłabiając człowieka oraz na jego optymistyczne postrzeganie świata, doprowadzając w niektórych przypadkach do depresji. Chorzy uskarżają się również na nietolerancję ciepła.

Diagnostyka nadczynności tarczycy

Jak widać nadczynności tarczycy towarzyszą różne objawy. Niestety często są to objawy zbliżone do innych, także poważnych chorób i tylko kompleksowe przeprowadzenie badań specjalistycznych ukierunkowanych na stwierdzenie poprawności pracy narządu tarczycy może potwierdzić lub wykluczyć zaburzenia tego narządu. Bogata grupa zespołów objawowych powoduje, iż nakierowanie na właściwe leczenie może potrwać dużo czasu. Nie jest to działanie wskazane, ponieważ podobnie, jak w każdej innej chorobie, jak najszybsze wykrycie przyczyn niedomagań organizmu jest najbardziej wskazane ze względu na szybkie wdrożenie prawidłowego leczenia.

Lekarstwa

Rozpoznając objawy nadczynności tarczycy wprowadza się odpowiednie farmaceutyki w celu wyrównania norm wydzielanego hormonu. Działanie to eliminuje negatywny wpływ choroby na organizm i przyczynia się do zahamowania jej skutków oraz całkowitego wyleczenia – unormowania wielkości hormonów (trójjodotyroniny, tyroksyny i kalcytoniny). Obserwacja występujących zaburzeń w organizmie jest pierwszym krokiem do wykrycia nadczynności tarczycy. Następnym jest konsultacja u lekarz specjalisty, który zleci badania laboratoryjne mające na celu stwierdzenia zaburzeń tarczycy (nadczynność lub niedoczynność). Po wdrożeniu leczenia i systematycznym kontrolowaniu ich wielkości zaburzenie powinno ustąpić.

Niedoczynność tarczycy

Znajduje się ona zaraz pod warstwą skóry ludzkiej, przez co już w badaniu palpitacyjnym można stwierdzić czy narząd posiada właściwą wielkość.
Zdarza się, iż tarczyca ulega zaburzeniom odpowiedzialnym za nieprawidłowe wytwarzanie ilości hormonów (trójjodotyroniny, tyroksyny, kalcytoniny) w wyniku, czego dochodzi do niedoczynności lub nadczynności tarczycy. Oba te schorzenia znacząco wpływają na organizm człowieka powodując dwojakie skutki. W przypadku niedoczynności tarczycy dochodzi do znacznego spowolnienia pracy metabolizmu człowieka.

Zmniejszona przemiana materii sprawia, iż w pierwszej kolejności osoba cierpiąca na nadczynność tarczycy przybiera na masie, po prostu zaczyna tyć. Zmniejszony metabolizm ma swoje negatywne skutki w nieprawidłowym oczyszczaniu organizmu min. przez występujące zaparcia oraz brak prawidłowej gospodarki hormonalnej odczuwalnej w ciągłym uczuciu zimna.

Objawy niedoczynności

Niedoczynność tarczycy odbija swoje piętno na skórze, która staje się bardziej blada, zaczyna rogowacieć, ujawnia się na niej nieprawidłowa praca gruczołów potowych i łojowych. Objawy te powiązane są z podstawowym zaburzeniem pracy narządu tarczycy spowodowanym właśnie brakiem prawidłowego metabolizmu. Niedoczynność tarczycy wpływa również na odczuwanie znacznego zmęczenia doprowadzającego do braku chęci na jakikolwiek wysiłek fizyczny.

Negatywne skutki zaburzenia widoczne są też w zmniejszonej zdolności do skupienia uwagi, braku koncentracji, pojawiania się skłonności do zapominania – pogłębiającego się zaburzenia pamięci. Nieprawidłowa praca narządu tarczycy, w tym wypadku zmniejszenia wydzielania hormonów zaburza cykl miesiączkowy, prowadzi do poronień, a nawet niepłodności. Zaburzenie dotyka każdej płci, dlatego mężczyźni cierpiący na niedoczynność tarczycy uskarżają się, obok podstawowych objawów chorobowych, na zmniejszenie popędu płciowego objawiającym się zmniejszeniem libido oraz brakiem wzwodu.

Leczenie

Leczenie niedoczynności tarczycy ma charakter substytucyjny. W podstawowym i tradycyjnym leczeniu choremu podaje się sól sodową pochodząca od lewoskrętnej tyroksyny. Jej zadaniem jest wyrównanie hormonu TSH orz współpracującego z nim hormonu T4. Chory przyjmuje na początku leczenia dawki mniejsze, aby przyzwyczaić organizm do leku i w późniejszej fazie leczenia podawać mu dawki zwiększone, dostosowane jednak do potrzeb organizmu. Podawanie leku jest stałe, co równoznaczne jest z jego dożywotnim przyjmowaniem. Normując farmakologicznie wielkości hormonów niewytwarzanych przez tarczycę w odpowiedniej ilości można prowadzić w pełni satysfakcjonujące życie. Wymagana jest jednak systematyczna kontrola wartości hormonów oraz stała konsultacja z lekarzem specjalistą.

Nie ignoruj pierwszych symptomów

Zlekceważenie występujących pierwszych objawów niedoczynności tarczycy lub zaniedbania w czasie jego leczenia może doprowadzić do trwałych uszczerbków na zdrowiu. Najpoważniejszym powikłaniem niedoczynności tarczycy zagrażających życiu człowieka jest śpiączka hipometaboliczna.

Do nieco łagodniejszych stanów w przypadku zaniedbania leczenia zaburzenia pracy tarczycy należą: pogłębiające się otępienie, niedorozwój umysłowy w przypadku dzieci, spowolniony rozwój fizyczny. Wpływ na pracę tarczycy ma także środowisko naturalne. Poprzez racjonalną i zdrową dietę możemy dostarczać dla naszego organizmu potrzebny mu jod, wspomagając tym samym pracę narządu tarczycy.

Rak tarczycy

Pojawiające się problemy z tarczyca u naszej rodziny powinny sprawić, że będziemy dokładnie przyglądać się własnemu organizmowi.

Rak tarczycy czy zmiany w produkcji hormonu tarczycowego mogą wpływać na cały organizm i niekoniecznie są widoczne w pierwszych etapach. W takim wypadku łatwo zbagatelizować oznaki (jak w przypadku diagnostyki przepukliny lub zapalenia spojówek), które nie odnoszą się wyraźnie do tarczycy czy jej okolic. Pozostawanie pod opieka endokrynologa czy wykonywanie kontrolnych badań na pewno może okazać się środkiem zapobiegawczym i skutecznym. Współczesne medycyna potrafi należycie hamować skutki chorób tarczycy niedopuszczając do wystąpienia choroby w przyszłości.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here